Christopher Marlowe “Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΤΗΣ ΜΑΛΤΑΣ”

Μια σύγχρονη τραγωδία για έναν κόσμο που δεν εκπλήσσεται πια με τίποτα

Η Θεατρική Ομάδα ΜΗΔΕΙΑ μετά από ένα 6μηνο workshop παρουσιάζει την τραγωδία

Christopher Marlowe “Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΤΗΣ ΜΑΛΤΑΣ”

Μετάφραση – Διασκευή

Εμμανουήλ Μαύρος

Μια σκληρή, αφαιρετική διασκευή του Μάρλοου για την υποκρισία των θρησκειών και το κέρδος. Ένα εφιαλτικό πολιτικό θρίλερ όπου η πίστη γίνεται παιχνίδι και η εξουσία υπογράφει με αίμα.

ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ στο Θέατρο ΔΡΟΜΟΣ

Πρεμιέρα: ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2027 στις 20:00

και κάθε ΤΕΤΑΡΤΗ στις 20:00

Το έργο

Σε μια Μάλτα που πολιορκείται από τον χρόνο, τον πόλεμο και τη διαφθορά, η εξουσία δεν ασκείται πλέον στο όνομα των ιδεών, αλλά στο όνομα του χρέους, του κέρδους και του αίματος. Όταν η Χριστιανή Κυβερνήτης αποφασίζει αυθαίρετα να δημεύσει την περιουσία όλων των Εβραίων του νησιού για να πληρώσει τον φόρο υποτελείας στους Τούρκους, ο ζάπλουτος έμπορος Βαραββάς χάνει τα πάντα “για το κοινό καλό”.

Γυμνωμένος από τον νόμο, ο Βαραββάς αρνείται να γίνει το θύμα της ιστορίας. Μετατρέπει την απώλειά του σε ένα φονικό όπλο εκδίκησης και, χρησιμοποιώντας ως δόλωμα ακόμα και την ίδια του την κόρη, την Αμπιγκέϊλ, αρχίζει να κινεί τα νήματα μιας αόρατης σφαγής. Μέσα από σκιές επιβάλλεται μια διαρκή απειλή, ξεδιπλώνεται ένα εφιαλτικό γαϊτανάκι πολιτικού δόλου, θρησκευτικής υποκρισίας και προδοσίας, όπου κανείς δεν είναι αθώος.

Το κλασικό, αιρετικό αριστούργημα του Κρίστοφερ Μάρλοου (1589–1592) μεταφέρεται στο σήμερα μέσα από μια σκληρή, μετα-μοντέρνα διασκευή, με οδηγό το “φάντασμα” του Μακιαβέλλι. Το έργο απογυμνώνει τους μηχανισμούς της σύγχρονης εξουσίας, υπενθυμίζοντας πως τα πιο φρικτά εγκλήματα δεν γίνονται στο σκοτάδι, αλλά υπογράφονται νωχελικά στα πιο επίσημα τραπέζια.

Στο τέλος, όταν η αυλαία πέφτει και η σκόνη κατακάθεται, το ερώτημα επιστρέφει σε εμάς: Το κτήνος που τρέμουμε, ποιο χέρι το έπλασε.

Διάρκεια: 100 min

Σημαντική σημείωση:

• Μετά την ώρα έναρξης της παράστασης ο διοργανωτής δεν επιτρέπει την είσοδο σε αργοπορημένους θεατές. Οι αργοπορημένοι θεατές που δεν τους επιτράπηκε η είσοδος δεν δικαιούνται επιστροφή χρημάτων ή μεταφορά εισιτηρίων σε άλλη ημερομηνία..
• H παράσταση είναι κατάλληλη για άνω των 16 ετών. Η παράσταση περιέχει σκηνές βίας , σεξουαλική αναπαράσταση και έντονους ήχους και φωτισμούς.

 Ανεβάζοντας σήμερα τον Εβραίο της Μάλτας, δεν είχαμε την πρόθεση να επισκεφθούμε ένα ιστορικό μουσείο της ελισαβετιανής εποχής. Αν και το κείμενο που ακούγεται στη σκηνή παραμένει κατά 90% πιστό στον λόγο του Κρίστοφερ Μάρλοου, η παράσταση αυτή ανήκει οργανικά στο τώρα. Ανήκει στη δική μας γεωγραφία, στον δικό μας χρόνο, στη δική μας καθημερινή δυστοπία.

Επιλέξαμε μια σκηνή σχεδόν άδεια. Λίγα αντικείμενα, ουδέτερα ρούχα και το φως να ορίζει τους χώρους. Σε αυτό το αφαιρετικό περιβάλλον, εκείνο που αναδεικνύεται δεν είναι η γραφικότητα μιας περασμένης εποχής, αλλά η σιωπή των θυμάτων και η ωμή ματαίωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάθε φορά που η σκηνή αδειάζει, ο ήχος ενός μακρινού βομβαρδισμού ή η απόλυτη σιωπή έρχονται να μας υπενθυμίσουν ότι ο πόλεμος και η βία δεν είναι πια μια μακρινή εξαίρεση, αλλά η μόνη εναπομείνασα πρακτική της πολιτικής εξουσίας.

Ο Βαραββάς δεν είναι απλώς ένα “κτήνος”. Είναι το προϊόν μιας συγκεκριμένης κοινωνικής και πολιτικής γεωμετρίας. Όταν το κράτος, στο όνομα του “κοινού καλού”, νομιμοποιεί την αρπαγή, τη δήμευση και τον εκβιασμό, ουσιαστικά εκτρέφει το επόμενο τέρας. Ο Βαραββάς απαντά στην υποκρισία των Χριστιανών και των μουσουλμάνων Τούρκων με το μόνο νόμισμα που του επέτρεψαν να κρατήσει: τον δόλο, την προδοσία και το δηλητήριο.

Η διαφορά του από τους διώκτες του; Εκείνος έχει την τιμή να είναι ειλικρινής μέσα στην κακία του, ενώ η θεσμική εξουσία (πολιτική και ιερατείο), ντύνει τα εγκλήματά της με προσευχές και νόμους.

Με οδηγό το φάντασμα του Μακιαβέλι, που περιπλανιέται παντού στον χώρο, επιχειρούμε να σκάψουμε κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων. Εκεί όπου η θρησκεία καταντά ενά παιχνίδι για παιδιά, η ειλικρίνεια γίνεται θανάσιμος κίνδυνος και οι άνθρωποι μετατρέπονται σε αναλώσιμα πιόνια ενός ατέρμονου γεωπολιτικού συμβιβασμού.

Δεν ζητάμε από τον θεατή να δικαιολογήσει τον θύμα ή των θύτη. Ζητάμε, κοιτάζοντας το άδειο καζάνι της σκηνής, να αναλογιστεί ποιο χέρι υπογράφει τις δικές μας, καθημερινές καταδίκες. Και στο τέλος, φεύγοντας από το θέατρο, να κοιτάξει τον δικό του καθρέφτη.